Sutton’s book

book : Nullius in Verba (2017), by Dr. Mike Sutton

review

The ongoing digitization of archives enables the application of a new scientific method called Big Data. It shows patterns that can not be discovered with traditional methods. Dr. Mike Sutton, an award-winning criminologist at Nottingham Trent University, applied Big Data to an unresolved issue regarding Charles Darwin. The results are remarkable.

Darwin publishes his theory of natural selection in 1858 and 1859. He calls it “my theory”. The Scottish naturalist Patrick Matthew then declares that he has published the exact same theory in 1831. Darwin counters: he writes that Matthew only mentioned the idea in the appendix of an obscure book about a different theme, and that nobody knew that passage, he himself included. Matthew gets little opportunity to reply again, and Darwin continues to speak about “my theory”. Since then, Darwin counts as the discoverer of the idea of natural selection. In the biological community a critical utterance about Darwin is professional suicide. But Mike Sutton is not a biologist, he is a criminologist, specialised in matters of plagiarism. He investigates what happened between Matthew’s book (1831) and Darwin’s book (1859). Here are some of his results :

  • In 1831 England is the most important seafaring nation. The British Empire will only stay afloat provided there is enough naval timber. Matthew’s book on arboriculture for the production of naval timber touches on national interests and is well known. In that book Matthew presents his theory of natural selection. In the main text and in the appendix.
  • Nowadays countless scientific publications appear. In Matthew’s time that was different, in 1831 only seven books on botany appeared in England. Every expert knew Matthew’s book.
  • Darwin claims no one knew Matthew’s book. Sutton checked this claim by applying Big Data technique to the now digitized archives. He found that between 1831 and 1858 Matthew’s book has been reviewed or quoted in a printed publication by 24 people. Seven of them are naturalists, four of whom belong to Darwin’s inner circle. Enough to safely assume that Darwin knew Matthew’s book. The web of connections is dense. With 24 people writing about it, many more read, heard or talked about it. Sutton introduces the concept of “knowledge contamination”. It is like a virus: when two people talk, the flu virus jumps. When two naturalists talk, the Matthew virus jumps. Darwin is in the center of the infected group, eager to take it all in. He cannot be virus-free.
  • In 1831, in order to clarify his idea didactically as well as possible, Matthew takes a novel and unusual detour. He first talks about the domesticated situation of nurseries. There the breeder selects the specimen with which he wants to breed. Thus Matthew introduces the word ‘selection’. And then he says that selection also takes place in the wild, where nature itself does the selecting. Hence ‘natural selection’. Later, Darwin takes exactly the same detour: his Origin-book starts with two chapters about nurseries (selection) and then talks about wild nature (natural selection). Darwin’s argument is a copy of Matthew’s argument.
  • Matthew introduces the term “the natural process of selection”. Darwin speaks about “the process of natural selection”. The same. Plagiarism.
  • Sutton’s new evidence, combined with known facts that he refreshes, leads to his conclusion : not Darwin but Matthew is the originator of the theory of natural selection. All elements of the theory are present in Matthew’s book in 1831, then his insight is spread for three decades by J.C. Loudon, Edward Blyth, Robert Chambers, P.J. Selby, A.R. Wallace and others, all well known to Darwin. Then Darwin copies it, calls it “my theory” and says no one knew Matthew’s book.

There is more, Sutton’s book is a gem. With irony and wit he presents verifiable data and fact-based evidence. Although he repeats some of his points more often than necessary, the conclusion must be : this is brand new science, executed well, on a high-profile subject, and with remarkable results.

Ton Munnich, April 2018


De bovenstaande Sutton-recensie kreeg een aardig vervolg. Begin september 2018 stuurde ik de recensie naar het Nederlandse biologie-tijdschrift Bionieuws. Het antwoordde dat het geen Engelstalige kopij plaatst, maar het zei nog iets. In het eerstvolgende nummer van het blad, 8 september 2018, zou een recensie verschijnen over een ander boek. In die recensie zou Sutton zijdelings ter sprake komen. Bionieuws nodigde mij uit om in het daarop volgende nummer (22 september 2018) hierop te reageren. Ik kreeg 500 woorden ruimte. Een mooi aanbod. Ik stuurde een stukje en tot mijn aangename verrassing werd het zonder al te veel verminkingen geplaatst. Hieronder volgt dat stukje :


HERIJKING OF NEPNIEUWS?

(gepubliceerd in Bionieuws, jaargang 28 nr. 14 : 22 september 2018, blz. 17)

Geachte redactie, in het vorige nummer recenseerde u A.N. Wilson’s boek Darwin, Victorian Mythmaker (2017). Uw recensent oordeelt negatief daarover, zoals onder meer tot uiting komt in de kop boven zijn recensie: “Herijking Darwin ontspoort door nepnieuws”. Dat negatieve oordeel is terecht, Wilson is een al te produktieve veelschrijver, met 20 romans en 30 non-fictie boeken. Zijn oppervlakkige Darwin-boek is door veel Darwin-experts van tafel geveegd.  Maar dan gaat uw recensent een stap verder. Hij veralgemeent zijn afkeuring van Wilson tot een afkeuring van andere kritische auteurs over Darwin, ook hun werk zou “nepnieuws” zijn. Met name bestempelt hij het voortreffelijke werk van Dr. Mike Sutton als “nepnieuws”. Graag reageer ik op die stelling van uw recensent.

Een eerste korte kanttekening is het volgende. De natuurwetenschappen, inclusief biologie, zijn enorm in ontwikkeling en gefocust op de toekomst. Achteruitkijken is niet hun sterke punt. Het lijkt daarom nuttig dat vakbiologen zoals uw recensent in historische zaken afzien van termen zoals nepnieuws en fake news.

Wie verdient welke credits voor bijdragen aan de evolutieleer? Natuurlijk moeten we daarover debatteren, de hoeveelheid discussie-stof hierover laat zich niet onder het tapijt vegen. Hier een aanzet :

In het Verenigd Koninkrijk heeft het idee natural selection ruwweg de volgende ontwikkeling. In 1831 introduceert Patrick Matthew het in een boek over houtproductie. Dat hele boek heeft de natural-selection-aanpak, maar het theoretische destillaat geeft hij nog apart in de appendix. Het boek is taboe in het diep-anglicaanse Engeland anno 1831, want God speelt geen rol erin. Dus de Engelse intellectuele elite schaart zich niet openlijk achter het nieuwe inzicht, maar het circuleert vervolgens drie decennia in hun kringen. En dan doet Darwin iets handigs ermee: hij plaatst God aan het begin ervan, als Schepper die het eerste leven inblaast. Zo maakt hij van Matthew’s evolutieleer toch weer een soort scheppingsleer, en die is wel aanvaardbaar voor de anglicaanse kerk. Darwin heeft goede connecties in de kerk, hij wordt begraven in het anglicaanse hoofdkwartier Westminster Abbey. Hij wordt voor de Engelsen de man van Natural Selection. De goddeloze Matthew verdwijnt uit beeld. Echter, er bestaat in de wetenschap een conventie. Niet alleen een morele maar ook een officiële conventie, de Arago Priority conventie. Die bepaalt dat de primeur gaat naar degene die een idee als eerste publiceert. Voor het idee ‘natural selection’ is dat Patrick Matthew, zoals Darwin schriftelijk erkent.

Recentelijk hebben twee wetenschappers Patrick Matthew gerehabiliteerd. Medicus en evolutie-deskundige W.J. Dempster deed dat in zijn boek Evolutionary Concepts in the Nineteenth Century – Natural Selection and Patrick Matthew (1996). En plagiaat-onderzoeker Mike Sutton deed het in zijn boek Nullius in Verba – Darwin’s Greatest Secret (e-book 2014; gecorrigeerde tweede editie in 2017 in papieren vorm). Dempster schrijft elegant en erudiet, hij is een waterval van relevante feiten. Sutton schrijft polemischer. Het verbaast hem dat ondanks Dempster’s boek de Darwin-cultus gewoon doorgaat. Sutton’s specialiteit is Big Data. Met die moderne techniek vindt hij samenhangen die Dempster’s betoog aanvullen en bevestigen. Geen vermoedens en veronderstellingen, maar “verifiable data” en “fact-based evidence”. Hoogste tijd voor een KNAW-symposium met Sutton als spreker.

Ton Munnich, september 2018

                                               ################################